Wspomnienia z wycieczki napisane przez uczestniczkę, panią Irenę Hajncel:   Zobacz zdjęcia

20 lipca 2017 r. wyruszyliśmy na kolejną wycieczkę do Warszawy. Tym razem celem wycieczki było zwiedzenie Muzeum Więzienia Pawiak i Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN.   Program był bardzo bogaty i jak zwykle został perfekcyjnie przygotowany przez naszego przewodnika i organizatora wycieczki pana Krzysztofa Badacha. W wycieczce uczestniczyło 11 osób.

O Pawiaku nieco wiadomości mieliśmy wszyscy z prasy, telewizji i radia. Jednak to co zobaczyliśmy i usłyszeliśmy przeszło nasze najgorsze oczekiwania. Już sama makieta więzienia świadczyła o tym że jest to miejsce szczególne. Przedstawiała bardzo obrazowy opis poszczególnych budynków i pełnionych przez nie funkcji. Były pawilony dla mężczyzn i kobiet, karcery i miejsca tortur oraz egzekucji. W czasie wędrówki oglądaliśmy cele więzienne, ciasne i bez okien, wyposażone w prycze, bez ogrzewania. Była też wystawa prac więźniów, zachowana ich korespondencja i ocalałe dokumenty. Wysłuchaliśmy też nagranych listów więźniarek i więźniów pisanych do rodzin i przyjaciół w formie grypsów. Były to straszne wiadomości jak traktowano tych ludzi, jak ich bito i katowano. Wielu też rozstrzeliwano. Robiło to ogromne wrażenie jakie piekło przeżywali ci niejednokrotnie niewinni ludzie. Była też wystawa zdjęć zamordowanych, rozstrzelanych i ocalałych więźniów. Wielu więźniów transportowano również do obozów koncentracyjnych.

Na placu przed Muzeum, na drzewie Pomnika Drzewa Pawiackiego – kopii starego wiązu – rodziny umieściły tabliczki epitafijne. Muzeum to powstało z inicjatywy ocalałych więźniów ku pamięci i przestrodze dla następnych pokoleń.

Po przerwie na posiłek wyruszyliśmy na zwiedzanie Muzeum Żydów Polskich. To okres 1000 lat historii osadnictwa Żydów na terenach polskich. Uzbrojeni w słuchawki z przewodniczką wyruszyliśmy poznawać osadnictwo Żydów na terenie Polski, jak rozwijali rzemiosło i handel. Jak rozwijała się kultura i budownictwo żydowskie. Początkowo były to małe grupy osadnicze, które potem rozwijały się i tworzyły silne klany handlowe i kulturalne. Ale były też pogromy Żydów i okres marginalizowania ich osadnictwa. Mieliśmy też możliwość poznania jak wyglądały kramy handlowe, warsztaty i miejsca modlitw i obrzędów. Wielkie wrażenie zrobiła na nas tzw. „kazalnica” – miejsce głoszenia kazań przez Rabinów. Wykonana została ona przez wolontariuszy z całego świata w ramach trwających 3 lata warsztatów artystycznych. Przepięknie ozdobiona. Tragiczna historii życia Żydów w Polsce zaczęła się w latach okupacji hitlerowskiej, kiedy to masowo zostali pozbawiani swoich majątków, zapędzani byli do miejsc tzw. Gett, a potem wywożeni do obozów koncentracyjnych. Ta cała historia jest pokazana w bogato udokumentowanych zbiorach muzeum. Historia po roku 1945 to okres kiedy to ludność pochodzenia żydowskiego włączyła się w odbudowę naszego kraju. Potem jednak nastąpił okres prześladowań i wielu wybitnych Żydów wyemigrowało z Polski. W zbiorach znajdują się też liczne dowody ratowania przez Polaków  w okresie okupacji dzieci żydowskich.

Kamień węgielny pod budowę tego Muzeum położono w 2007 roku a budowa rozpoczęła się w 2009 r. To wspaniałe Muzeum godne jego zwiedzenia i zapoznania się z tym jak żyli i co dla Polski zrobili Żydzi w okresie całego osadnictwa, co wnieśli do naszej kultury i rzemiosła.

Bardzo zadowoleni i bardzo zmęczeni, ale pełni wrażeń wróciliśmy do Torunia. Teraz możemy opowiadać o tych dwóch Muzeach naszym rodzinom i przyjaciołom i namawiać ich aby też zwiedzili te obiekty bo naprawdę warto.

Panu Krzysztofowi w imieniu wszystkich uczestników składam serdeczne podziękowanie za zorganizowanie tak ciekawej i edukującej wycieczki, za jej doskonałe przygotowanie i zapewnienie nam bezpieczeństwa.

 

Irena Hajncel